Anaplazmoza granulocytarna

Wywołuje ją bakteria Anaplasma phagocytophilum, której wektorem jest powszechnie występujący w Polsce kleszcz pospolity. Objawy kliniczne anaplazmozy są bardzo różne i pojawiają się w ciągu od 1 do 2 tygodni po ukąszeniu przez kleszcza. U chorych zwierząt obserwuje się gorączkę, apatię, nagłą senność, brak apetytu, kulawizny, które są spowodowane zapaleniem stawów. U niektórych psów mogą wystąpić również biegunki, wymioty, objawy ze strony układu nerwowego, kaszel, objawy skórne, krwawienia kropelkowe z nosa, wybroczyny na błonach śluzowych. W ostrej postaci choroby można zaobserwować spadek masy ciała, powiększenie węzłów chłonnych, wątroby i śledziony.

Babeszjoza psów

To ciężka, najczęściej diagnozowana choroba odkleszczowa psów. Wywołuje ją pierwotniak Babesia canis. Jeszcze do niedawna w Polsce stwierdzano wyłącznie ten gatunek. W 2018 roku po raz pierwszy opisano występowanie kolejnego gatunku - Babesia gibsoni. Pasożyt namnaża się w krwinkach czerwonych zwierzęcia, uszkadza je, przez co dochodzi do anemii. U chorych zwierząt obserwuje się: wysoką gorączkę (39,5 - 41oC), zażółcenie błon śluzowych, osowiałość, brak apetytu oraz ciemnobrunatne zabarwienie moczu. Mogą występować wymioty i biegunki. Częstym powikłaniem babeszjozy jest ostra niewydolność nerek. W ostatnich latach stwierdza się również występowanie mózgowej postaci babeszjozy. Za główne przyczyny podaje się rozwój stanu zapalnego i upośledzenie przepływu krwi w naczyniach mózgu. Objawia się ona porażeniami, niezbornością ruchową, agresją, wokalizacją, drgawkami, nierównomiernym rozszerzeniem źrenic.

Borelioza

Jej przyczyną są krętki Borrelia spp. Choroba ta jest bardzo dobrze znana u ludzi. Może dotykać również psy. Wśród objawów stwierdza się wysoką gorączkę, apatię, powiększenie węzłów chłonnych, ból przy poruszaniu się. Najczęściej rozpoznawaną postacią boreliozy jest postać stawowa. Towarzyszy jej kulawizna i obrzęki stawów. Kulawizna może mieć charakter wędrujący. Początkowo dotyczy jednej kończyny, a następnie po kilku dniach dotyka pozostałe kończyny. U niektórych osobników może dochodzić od ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek. Wiele infekcji u psów przebiega jednak bezobjawowo.

Erlichioza monocytarna

Jej przyczyną jest Ehrlichia canis, której wektorem jest brązowy kleszcz psi i kleszcz pospolity. Choroba ujawnia się po około 1-4 miesiącach od ukłucia przez kleszcza. Objawy erlichiozy to: wysoka temperatura, brak apetytu, chudnięcie, osłabienie. Mogą występować także kulawizny, ślepota, krwawienie z nosa, obrzęki na tylnych kończynach, bladość błon śluzowych, krwiomocz, śluzowo-ropne zapalenie oczu i nosa. Charakterystyczne dla tej choroby są krwawe wylewy i wybroczyny. Mogą występować też objawy neurologiczne: drgawki, przeczulica, ataksja oraz objawy okulistyczne: zmętnienie rogówki, wylewy do przedniej komory oka. Szybko podjęte leczenie daje szansę na pełne wyzdrowienie zwierzęcia. Co ciekawe, rasą psów szczególnie narażoną na rozwój tej choroby są owczarki niemieckie. Po upływie od 2 do 4 tygodni od pojawienia się ostrych objawów, psy mogą ulec spontanicznemu wyzdrowieniu. Infekcja może przejść tez w fazę subkliniczną, która może trwać miesiąca, a w niektórych przypadkach nawet lata.

Kleszczowe zapalenie mózgu

Kleszczowe zapalenie mózgu to choroba coraz częściej notowana u ludzi w Polsce. Rzadko mówi się o tym, że może występować również u psów. Przyczyną choroby jest wirus należący do rodzaju Flavivirus z rodziny Flaviviridae. Jej przebieg u psów jest z reguły ciężki i prawie zawsze kończy się śmiercią. Typowymi objawami są gorączka, silna apatia, agresja, niechęć do jedzenia i picia, zaburzenia koordynacji. Mogą pojawić się również: niezborność, utrata czucia w okolicach głowy, zez, przeczulica okolicy szyi, nierównomierne rozszerzenie źrenic. Psy, które przeżyły infekcję, powracają do zdrowia w ciągu od 6 do 12 miesięcy. W tym czasie kluczowa jest fizjoterapia, która umożliwia zniesienie zaburzeń neurologicznych i przywrócenie prawidłowych funkcji organizmu.

Hepatozoonoza

Jej przyczyną jest pasożyt Hepatozoon canis. Choroba ta występuje głównie w krajach basenu Morza Śródziemnego. W ostatnich latach jednak jej zasięg geograficzny znacznie się powiększył. W Polsce pierwszy przypadek hepatozoonozy u psa potwierdzono w 2021 roku. W przeciwieństwie do pozostałych chorób odkleszczowych, aby doszło do zarażenia, pies musi połknąć kleszcza, co nie jest trudne podczas wylizywania sierści. W przypadku psów dzikich lub myśliwskich do zarażenia może dojść w następstwie zjedzenia upolowanej zwierzyny lub padliny, u której na powłokach ciała znajdowały się zarażone kleszcze lub w tkankach obecne były cysty pasożytów. U zarażonego psa można zaobserwować: gorączkę, sztywny chód, posmutnienie, osłabienie mięśni. Obecny jest także śluzowo – ropny wypływ z worków spojówkowych. Może dochodzić też do zaniku mięśni.